นิทานพื้นบ้านภาคกลาง เรื่อง อยากก็สู้ยิ่งอิ่มยิ่งสู้

14 กพ. 56     4560

ความหมายของนิทานพื้นบ้านภาคกลาง นิทานพื้นบ้านภาคกลาง เรื่อง อยากก็สู้ยิ่งอิ่มยิ่งสู้  นิทานพื้นบ้านภาคกลางสั้นๆ

นิทานพื้นบ้านภาคกลาง เรื่อง อยากก็สู้ยิ่งอิ่มยิ่งสู้ นิทานพื้นบ้านภาคกลาง น่าอ่านและเป็นสิ่งที่บอกเล่าเรื่องราว อดีตความเป็นมา ของคนภาคกลางในยุคก่อน ทั้งเรื่องควาทเชื่อ วัฒนธรรม สังคม การอ่านนิทานพิ้นบ้านภาคกลางถือว่าเป็นการเรียนรู้วัฒนธรรม เก่าได้เป็นอย่างดีอีกทางหนึ่งครับ

 

เรื่องนี้เกิดขึ้นที่บ้านคลองทรายสมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่ ๒ สมัยใช้เงินเหรียญไม้เท้า ใครมีนามีวัวควายช้างก็เป็นคนรวย คนร่ำรวยสมัยนั้นเก็บเงินไว้ใช้เอง ไม่มีธนาคารฝาก เรื่องของต้นตระกูลอมแก้ ดูเหมือนเป็นปู่ของพี่เณรเขียนน้องเณรเยื่อง เป็นคนมีเงินสมัยนั้น  โจรก็ส่งข่าวมาจากคลองหอยโข่งว่าระวังโจรจะมาปล้น

          อยู่มาวันหนึ่งวันนั้นหน้าเที่ยง คน ๆ นี้แบกฟืนเต็ม แบกมาจากไร่เหลือบเห็นคนแปลกหน้านั่งอยู่บนเรือนห้าคน  ก็รู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นโจร มาคอยปล้นอยู่แล้ว  ท่านเห็นเช่นนั้นก็ มันผัดฟืนลงตรงหน้า แล้วบั่นด้วยพร้าเล่มเบ่อเร่อจนดอกไฟกระจาย ปากก็พูดว่า อยาก ๆ อยู่พรรณนี้ได้เห็นเลือดกัน

          พวกโจร ๕ คน เห็นแกโมโหอยากข้าวอยู่ก็ไม่ปล้น คอยให้แกกินข้าวอิ่มเสียก่อน จะหายโมโห  จึงรอคร่าวให้แกเข้าครัวหุงข้าวสุกกินเสร็จแล้วแกรีบออกมาจากครัวกระโดดลงไป หน้าบันไดรำพร้าเล่มเบ่อเร่อว่า ถ้ากูอิ่มแล้วอย่างนี้ให้มาสักสิบก็ไม่กลัว

          พวกโจรห้าคนต่างพยักหน้ากันลุกขึ้น เอามือปัดตะโพกเดินย่องกลับภูมิลำเนาเดิมโดยไม่กล้าสบตาเจ้าเรือน เรื่องนี้เป็นอันว่า อยากกูสู้ ยิ่งอิ่มยิ่งสู้หนักขึ้น